Καμία δίωξη στους 8 της 17ης Οκτώβρη...

Η Φύση του κράτους είναι να δολοφονεί
είτε με μπλε είτε με πράσινες κουκούλες…

Στις 26 Σεπτέμβρη το κράτος δια χειρός αστυνομίας δολοφονεί για ακόμη μία φορά. Ο άτυχος μετανάστης Μοχάμετ Καμράν Αντίφ ενώ βρίσκεται στην κατοικία την οποία διατηρούσε μαζί με άλλους πακιστανούς εργάτες, δέχεται την εισβολή μπάτσων που ξυλοκοπούν τόσο αυτόν όσο και τους συγκατοίκους του, ενώ στη συνέχεια οδηγείται στο Α.Τ. Νίκαιας ως ύποπτος για τον ξυλοδαρμό ανηλίκου από τον οποίο δεν αναγνωρίζεται ποτέ, εκεί τα βασανιστήρια συνεχίζονται, οι μπάτσοι τον κρατούν δεμένο πισθάγκωνα και τον χτυπούν με γκλοπ καθώς και του κάνουν ηλεκτροσόκ με καλώδια στα χέρια και στα γόνατα. Στη συνέχεια και εφόσον η μήνυση εναντίον του δεν ευσταθεί τον αφήνουν ελεύθερο, ενώ αναγκάζουν τον αδελφό του να υπογράψει ότι τον παρέλαβε υγιή. Λίγες μέρες μετά, υποκύπτει στα τραύματά του, στο διάστημα που μεσολάβησε ο Μοχάμετ Καμράν υποφέρει από τους πόνους αλλά παρά ταύτα οι συγγενείς του δεν τον μεταφέρουν σε νοσοκομείο φοβούμενοι άλλη μια πιθανή και αβάσιμη σύλληψη. Έτσι αντιλαμβανόμαστε την βαρβαρότητα του πρόσφατου δόγματος «δημοκρατία και πυγμή» της νέας «σοσιαλιστικής» κρατικής διαχείρισης.

Το Σάββατο 17 Οκτώβρη πραγματοποιήθηκε πορεία για το περιστατικό, καλεσμένη από αναρχικές συλλογικότητες και από τοπική συνέλευση. Στην πορεία 400 περίπου άτομα έκανα δημόσια την οργή τους για την δολοφονία. Φυσικά το παρών έδωσε μεγάλος αριθμός μπάτσων, από διάφορα σώματα, που τους «συνόδευε» από πίσω καθώς και στους παρακείμενους δρόμους. Η πορεία αφού πέρασε από το σπίτι του νεκρού μετανάστη κατευθύνθηκε προς το Α.Τ. της περιοχής. Αφού ο κύριος όγκος της πορείας πέρασε από εκεί, σύντροφοι επιτέθηκαν με πέτρες και πέταξαν κόκκινη μπογιά στις διμοιρίες έξω από το τμήμα, οι οποίες απάντησαν με βροχή από δακρυγόνα και επίθεση με τα γκλοπ κρατημένα ανάποδα για να προκαλούν μεγαλύτερη ζημιά. Ακολουθεί σύγκρουση σώμα με σώμα με αποτέλεσμα δύο τραυματισμούς και κάποιες συλλήψεις. Η πορεία παρόλα αυτά διατηρεί τη συνοχή της και φτάνει στο σημείο λήξης της. Εκεί γίνεται γνωστό ότι υπάρχουν και άλλες συλλήψεις από άτομα που είχαν ήδη φύγει από την πορεία.

Δεδομένων των γεγονότων αποφασίστηκε επιτόπου κατάληψη του δημαρχείου της Νίκαιας με σκοπό την πίεση για την απελευθέρωση αυτών που είχαν πιαστεί. Οι συλληφθέντες που τελικά ήταν 11 είχαν ήδη μεταφερθεί στην Γενικά Αστυνομική Διεύθυνση, οι 3 είχαν αφεθεί ελεύθεροι και για τους 8 είχαν συνταχθεί κατηγορίες σε βαθμό πλημμελήματος. Το μεσημέρι της Κυριακής ανακοινώνεται η μετατροπή των κατηγοριών σε κακουργήματα για τους 5 από τους 8 συλληφθέντες σύμφωνα με τον πρόσφατα ψηφισμένο νόμο περί «απόκρυψης χαρακτηριστικών κατά την τέλεση αδικήματος που αφορά σε διατάραξη κοινής ειρήνης», δηλαδή το περίφημο ιδιώνυμο της κουκούλας καθώς και απελευθερώνεται ένας από τους συλληφθέντες μα κατηγορίες σε βαθμό πλημμελήματος, ο οποίος ήταν τραυματισμένος. Με βάση τις εξελίξεις το βράδυ της Κυριακής αποφασίζεται η λήξη της κατάληψης και την Δευτέρα καταλαμβάνεται η πρυτανεία του Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Εχθές (20 Οκτώβρη) συνεχίστηκε η διαδικασία των ανακρίσεων, η οποία αναμένεται να κρατήσει και τις επόμενες μέρες.

Αρκετά μέλη του Πασοκ πριν από τις εκλογές είχαν δηλώσει την «διαφωνία» τους απέναντι στον νόμο για τις κουκούλες. Φυσικά δεν τους πιστέψαμε ούτε στιγμή. Οι κυρίαρχοι πάντα θα προσπαθούν να οπλιστούν, νομικά και φυσικά, απέναντι σε καθένα και καθεμία που αντιστέκεται. Δεν χρειάζεται κάτι άλλο πέρα από κοινή λογική για να αντιληφθεί κάποιος πως όταν φλομώνουν με τοξικά χημικά είναι φυσικό να καλύπτεσαι. Φυσικά δεν πιστέψαμε, ούτε στιγμή, τις δηλώσεις του Χρυσοχοΐδη που με στόμφο δήλωνε πως κάθε μπάτσος που θα χρησιμοποιούσε βία χωρίς λόγο σε πολίτες θα τιμωρούνταν με απόταξη. Οι εξουσιαστές πάντα θα υπερασπίζονται τα συμφέροντα τους, όποιας πολιτικής απόχρωσης και αν είναι. Δεν πρόκειται να βγάλουν τα δόντια από τα σκυλιά τους.

Από την άλλη υπάρχουν πολλές αποδείξεις πως για τους διαχειριστές του καπιταλισμού οι μετανάστες, στην καλύτερη των περιπτώσεων, ανήκουν στην κατηγορία των υπανθρώπων. Δεν εξηγείται αλλιώς το γεγονός πως από την αρχή της χρονιάς έχουν υπάρξει 4 δολοφονίες μεταναστών από μπάτσους και λιμενικούς για τις οποίες τα ΜΜΕ επιμένουν να σιωπούν, χωρίς να μετράμε τους εργάτες που πεθαίνουν στα εργασιακά κάτεργα που είναι απαραίτητα για την περιβόητη «ανάπτυξη» μιας «ισχυρής Ελλάδας».

Δεν μπορούμε να σιωπούμε στα καθημερινά εγκλήματα που λαμβάνουν χώρα δίπλα μας, στις γειτονιές και στις πλατείες. Θα στεκόμαστε πάντα αλληλέγγυοι στους καταπιεσμένους, σε αυτούς που υποχρεώνονται στην εξαθλίωση για να συνεχίζει το καπιτα-λιστικό όνειρο. Δεν μπορούμε παρά να είμαστε δίπλα στους αιχμαλώτους αυτού του αγώνα.

Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΦΥΣΗ ΜΑΣ
ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

Αναρχικοί/ες, αντιεξουσιαστές/στριες
Για την αλληλεγγύη

Αμφιθέατρο 14 (2009)

ΜΑΣ ΚΡΕΜΑΣΑΝ ΚΟΥΔΟΥΝΙΑ

Σε όλες τις βαθμίδες του εκπαιδευτικού συστήματος είναι διάχυτες οι σχέσεις – ρόλοι εξουσίας δασκάλων – καθηγητών απέναντι σε μαθητές – φοιτητές. Εκμεταλλευόμενοι τη θέση ισχύος τους, οι πανεπιστημιακοί καθηγητές εκβιάζουν σε πολλές περιπτώσεις (άμεσα ή έμμεσα) τους φοιτητές. Υποχρεωτικές παρακολουθήσεις, πελατειακές – παραπολιτικές σχέσεις, μαζικά κοψίματα σε εξεταστικές είναι μερικά από τα φαινόμενα που βιώνουμε καθημερινά στο πετσί μας.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, τα «μεμονωμένα» αυτά περιστατικά, γίνονται κανόνας στο Πα.Μακ., κάτι που επιβεβαιώνει και η δομή και λειτουργία του νέου υπερπολυτελούς Αμφιθεάτρου 14. Για όσους δεν γνωρίζουν, στο συγκεκριμένο αμφιθέατρο είναι εγκατεστημένο ένα ηλεκτρονικό σύστημα, το οποίο σχεδιάστηκε έτσι ώστε όταν ο καθηγητής κλειδώνει την πόρτα την ώρα του μαθήματος, ο φοιτητής να υποχρεούται να χτυπήσει το κουδούνι (!!!) και ο πρώτος αποφασίζει αν θα έχεις το δικαίωμα να μπεις ή όχι στο τσιφλίκι του.

Φυσικά, κανένας υγιώς σκεπτόμενος φοιτητής δεν θα μπορούσε να συμφωνήσει με μια τόσο αρρωστημένη κατάσταση που παραπέμπει σε νοοτροπίες άλλων εποχών και καθεστώτων. Η απαξίωση όμως του φοιτητικού συλλόγου από τις καθεστωτικές παρατάξεις (κοινώς κομματόσκυλα) αλλά και η έλλειψη συντονισμένης συλλογικής συζήτησης και δράσης, βοήθησε τα ανδρείκελα της πρυτανείας να υλοποιήσουν τα αντιδραστικά τους σχέδια και να περάσουν το θέμα στα ψιλά. Πανεπιστημιακό άσυλο, ακαδημαϊκές ελευθερίες, φοιτητικά δικαιώματα και ανθρώπινη αξιοπρέπεια καταπατούνται συνεχώς και χωρίς κανέναν ενδοιασμό. Υπενθυμίζουμε απλά την έλλειψη δωρεάν σίτισης στο Πα.Μακ., το μπάχαλο που δημιουργήθηκε με τα «δωρεάν» συγγράμματα λόγω της εφαρμογής του Νόμου – Πλαίσιο, την κάμερα (που κατέβηκε φυσικά) στο Πα.Μακ. κα.

Την περασμένη ακαδημαϊκή χρονιά αποφασίσαμε να απαντήσουμε στην τρομοκρατία χτυπώντας με σαμποτάζ του συστήματος ελέγχου και εκβιασμού του Αμφιθεάτρου 14. Η δράση μας αυτή στράφηκε ενάντια στην καθηγητική αυθαιρεσία, αλλά και σε κάθε εξουσιαστικό θεσμό που καταπιέζει καθημερινά τις ζωές και την ελευθερία μας σε εργασιακούς και κοινωνικούς χώρους όπως το Πανεπιστήμιο. Φυσικά δεν στράφηκε ενάντια στο φοιτητικό κίνημα (η πλειοψηφία του οποίου επιδοκίμασε) όπως προσπάθησαν μάταια να προπαγανδίσουν νοσταλγοί σταλινικο-χιτλερικών πρακτικών χαρακτηρίζοντας μας ως εξοπανεπιστημιακούς, βάνδαλους, ναρκομανείς κτλ.

Από την πρώτη κιόλας μέρα αναλάβαμε την πολιτική και ηθική ευθύνη της πράξης διευκρινίζοντας ότι:
• Η κουκούλα δεν αποτελεί φετίχ ή αυτοσκοπό αλλά αναγκαίο μέτρο άμυνας και αυτοπροστα-
σίας.
• Δεν πιστεύουμε σε πεφωτισμένες πρωτοπορίες που μπορούν να λύσουν από μόνες το πρόβλημα.

• Τέτοιες συμβολικές και πρακτικές κινήσεις μπορούν να δώσουν αφορμή για περεταίρω συλλογικές συζητήσεις και κινητοποιήσεις.

Γι’ αυτό πιστεύουμε πως όλοι οι φοιτητές οφείλουν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους. Καλούμε όλους να αναλογιστούν και να καταγγείλουν ανοιχτά και μαζικά κάθε κίνηση καθηγητή να επαναχρησιμοποιήσει το σύστημα ελέγχου έως ότου απονομιμοποιηθεί στα μάτια όλης της παν/μιακής κοινότητας. Άλλωστε, η ανοιχτή παρακολούθηση όλων των μαθημάτων για όλους τους φοιτητές είναι αναφαίρετο δικαίωμα (ακόμα και καταστατικά κατοχυρωμένο). Μέχρι να δομήσουμε ένα πανεπιστήμιο πραγματικά αμεσοδημοκρατικό, ελεύθερο, προσαρμοσμένο στις πραγματικές ανάγκες των φοιτητών και της κοινωνίας παρά της γραφειοκρατικής και πλουτοκρατικής ελίτ θα μας βρίσκουν μπροστά τους.

ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Αυτοοργάνωση – Αμεσοδημοκρατία – Αδιαμεσολάβητη δράση

ΠΡΥΤΑΝΕΙΣ – ΚΑΘΗΓΗΤΑΔΕΣ – ΨΕΥΤΟΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΙ ΤΟ ΝΟΥ ΣΑΣ …
… ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΤΗΣ ΟΡΓΗΣ ΜΑΣ ΘΑ ΣΑΣ ΠΝΙΞΕΙ

Το ΑΠ(ό)ΛΥΤΟ ΠΑΡΤΥ.....

Κείμενο κατά των εκλογών

ΕΚΛΟΓΕΣ = ΧΑΜΕΝΕΣ ΕΛΠΙΔΕΣ

Εκλογές… Τι μας θυμίζει αυτή η λέξη; Α, ναι, ήρθε πάλι η στιγμή, μετά από 4 χρόνια, να αποφασίσουμε ποιοι θα αποφασίζουν για εμάς. Και μετά αράζουμε πάλι για τα επόμενα 4 χρόνια… Και πάλι από την αρχή…

ΣΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΙΣ

Πάνω- κάτω έτσι λειτουργεί το εκλογικό σύστημα στην αντιπροσωπευτική ΄΄δημοκρατία΄΄. Υπάρχουν κάποιοι που ψηφίζουν και κάποιοι που εξουσιάζουν. Και αυτοί που εξουσιάζουν δε θέλουν με τίποτα να χάσουν αυτήν την εξουσία, γι’ αυτό θα κάνουν τα πάντα για να μας πείσουν ότι το μόνο για το οποίο είμαστε ικανοί είναι να ψηφίζουμε… Ουσιαστικά η αντιπροσωπευτική δημοκρατία βασίζεται σε αυτό ακριβώς: στην αποπολιτικοποίηση του ατόμου ώστε η χειραγώγηση του να είναι ευκολότερη. Κάπως έτσι θέλουν να λειτουργεί το σύστημα: το άτομο να μην ενδιαφέρεται για την κοινωνία γύρω του, να κοιτάει την πάρτη του, και κάθε 4 χρόνια να πηγαίνει στη κάλπη ώστε να ρίχνει και μία ψήφο. Συλλογικοί αγώνες, συντροφικότητα και αλληλεγγύη είναι άγνωστες λέξεις. Μπροστά στη κάλπη είναι ο καθένας μόνος του, και αυτός ακριβώς είναι ο στόχος. Να νιώθει το άτομο μόνο, παραδομένο στους ΄΄μεσσίες΄΄ αρχηγούς του και τα κόμματα τους. Το μόνο που έχει δικαίωμα να κάνει είναι να ψηφίσει κάποιον, και εκεί τελειώνει ο ρόλος του σαν ενεργός πολίτης. Μετά πρέπει να βγάλει το σκασμό και για τα επόμενα 4 χρόνια να ακολουθήσει πάλι το πρόγραμμα δουλειά- σπίτι- φαγητό- ύπνος. Δεν έχει σημασία αν κάτι δεν πάει καλά. Δεν έχει σημασία αν ο μισθός του μειώνεται χρόνο με το χρόνο. Την απόφαση του την έκανε. Ψήφισε. Ας πρόσεχε.

ΙΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ, ΔΕΞΙΑ ΚΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Και για να λέμε και την αλήθεια, δεν έχει και τόση σημασία το τι ψηφίζεις, αλλά το γεγονός ότι ψηφίζεις. Διαφορά ανάμεσα σε εξουσιαστές δεν υπάρχει. Βέβαια, η αλήθεια είναι ότι τα αριστερά αφεντικά πασχίζουν να σε πείσουν ότι αν τα ψηφίσεις, τότε αυτόματα έχεις ΄΄αγωνιστεί΄΄ για ένα καλύτερο μέλλον. Ότι μία ψήφος σε αριστερό κόμμα σημαίνει ΄΄ρήξη΄΄ και ΄΄ανατροπή΄΄. Μόνο που ξεχνάνε ότι η ρήξη με το σύστημα δεν πρόκειται να συμβεί μέσα από το σύστημα, αλλά έξω από το σύστημα, ενάντια στο σύστημα.

ΜΕ ΤΗΝ ΨΗΦΟ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΕΙΣ ΤΑ ΔΕΣΜΑ ΣΟΥ

Ακούμε πολλούς να λένε για ΄΄αίσθημα ευθύνης΄΄ και για το ότι η αποχή σημαίνει αδιαφορία. Ότι η αποχή σημαίνει ότι αφήνεις τους άλλους να αποφασίζουν για ‘σένα. Μα, απεναντίας, αυτό ακριβώς δεν κάνεις με την ψήφο σου; Μεταθέτεις τη δικιά σου ευθύνη στα χέρια άλλων. Ρίχνεις μία ψήφο στη κάλπη και αυτομάτως λες: ΄΄Διαλέγω ΕΣΕΝΑ να αποφασίσεις για ‘μένα, γιατί εγώ δεν είμαι ικανός να το κάνω΄΄. Κι ας μην ξεχνάμε και την ειρωνεία του γεγονότος ότι μιλάνε για αδιαφορία οι ΄΄συνειδητοποιημένοι΄΄ που ψηφίζουν λόγω ρουσφετιού, λόγο οικογενειακής παράδοσης, λόγω ΄΄θα το ρίξω στην τύχη΄΄ κλπ. κλπ…

ΕΚΛΟΓΕΣ, ΠΛΗΞΗ, ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΘΑ ΜΑΣ ΠΝΙΞΕΙ

Η εκλογική αποχή δεν είναι αδιαφορία. Η συνειδητά εκλογική αποχή είναι η δήλωση ότι δεν παίρνουμε μέρος στο παιχνίδι τους. Αρνούμαστε να εκλέξουμε κάποιον να αποφασίσει για εμάς. Και παράλληλα αρνούμαστε να μείνουμε άπραγοι. Επιλέγουμε να αγωνιστούμε μέσω διαφορετικών οδών. Μέσα από συλλογικούς αγώνες, πορείες και συγκρούσεις. Μακριά από κόμματα και κοινοβούλια, προτάσσουμε την αλληλεγγύη και την αυτοοργάνωση. Σε έναν κόσμο εξουσιαστικών και ιεραρχικών δομών κινούμαστε επιθετικά.

ΦΩΤΙΑ ΣΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ
ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΙΕΡΑΡΧΙΑ

Αλληλεγγύη στους 6 Σέρβους αναρχικούς

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΕΡΒΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΜΑΣ!
Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ!

Στις 25 Αυγούστου μια ομάδα 5 ατόμων επιτέθηκε με μολότωφ εναντίον της ελληνικής πρεσβείας στο Βελιγράδι, χωρίς να προκληθούν ιδιαίτερες ζημιές. Την ευθύνη ανέλαβε μία οργάνωση ονόματι Μαύρος Ήλιος, η οποία, σύμφωνα με την ανακοίνωση της, έκανε την επίθεση αυτή σαν ένδειξη αλληλεγγύης στον απεργό πείνας Θ. Ηλιόπουλο.

Με αφορμή αυτό το γεγονός η κυβέρνηση της σερβίας προφυλάκισε 5 αναρχικούς και διώκει άλλον έναν, κατηγορώντας τους για ΄΄διεθνή τρομοκρατία΄΄. Όλοι τους είναι μέλη της Αναρχοσυνδικαλιστικής Πρωτοβουλίας (ASI), μίας οργάνωσης που δε σχετίζεται με τέτοιες επιθέσεις, ενώ και οι ίδιοι οι συλληφθέντες έκαναν σαφές ότι δεν έχουν καμία σχέση με την επίθεση.

Ορατά γίνονται για άλλη μια φορά τα βασικά χαρακτηριστικά του κράτους ασφάλειας που χτίζεται σε κάθε χώρα: αυξημένη καταστολή, επίθεση στα κομμάτια της κοινωνίας που αντιστέκονται (στη συγκεκριμένη περίπτωση σε αναρχικοσυνδικαλιστές) και επιβολή του δόγματος της τάξης και της ασφάλειας. Το κράτος προσπαθεί με κάθε μέσο να οξύνει την καταστολή σε ριζοσπαστικούς πολιτικά χώρους: ονομάζει ένα απλό χτύπημα με ελάχιστες υλικές ζημιές ΄΄διεθνή τρομοκρατία΄΄ και στη συνέχεια διώκει αναρχοσυνδικαλιστές χωρίς επιβαρυντικά στοιχεία. Σκοπός; Η αποθάρρυνση κάθε πολιτικής κριτικής ενάντια στους εξουσιαστικούς μηχανισμούς και η πάταξη του ΄΄εσωτερικού εχθρού΄΄. Δεν έχει σημασία αν θα ονομαστεί ΄΄αναρχικός΄΄, ΄΄μετανάστης΄΄ ή ΄΄ κουκουλοφόρος΄΄. Σημασία έχει η δημιουργία ενός στόχου, η δημιουργία μίας (περιθωριοποιημένης) κοινωνικής ομάδας που θα οδηγήσει την υπόλοιπη κοινωνία στη συντηριτικοποίηση και νομιμοφροσύνη. Στη συγκεκριμένη περίπτωση οι κρατικοί μηχανισμοί έδρασαν όπως συνηθίζουν: δύο μολότωφ και ένα αλφάδι αρκούνε για κατηγορηθούν 6 άσχετα με την επίθεση άτομα, αντιμετωπίζοντας κάθειρξη δεκαετιών. Το γεγονός ότι ανήκουν σε μία αναρχοσυνδικαλιστική ένωση είναι αρκετό για να παίξουν το ρόλο το ΄΄εσωτερικού εχθρού΄΄. Ένας ΄΄εσωτερικός εχθρός΄΄ που οι κρατικές δομές θα προσπαθήσουν με κάθε τρόπο να αποτρέψουν από το να κινηθεί επιθετικά προς την εξουσία. Μπροστά στους κατασταλτικούς μηχανισμούς του κράτους δεν υποχωρούμε, αλλά συνεχίζουμε να πορευόμαστε με όπλο μας την αλληλεγγύη.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΥΣ ΣΕΡΒΟΥΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ

ΤΑ ΚΡΑΤΗ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ

κειμενο για εκλογες απο στεκι πολυτεχνιου

Β(Α)ΡΕΘΗΚΑΜΕ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ...

...ΘΑ ΤΑ ΠΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ

...Λίγες μέρες πριν τις εκλογές, και στις σχολές άρχισαν ήδη να γίνονται αισθητά τα συμπτώματά τους. Η κοινωνικοποίηση των διαφόρων κομματικών χτυπάει κόκκινο, πράσινο, ή μπλε, ανάλογα με την περίσταση. Άτομα με τα οποία δεν έχουμε πει ούτε ένα "γεια", τώρα μας πλησιάζουν με εκπληκτική άνεση και διαχυτικότητα, ενώ οι προσκλήσεις σε πάρτυ, μπουζούκια και οινοποσίες δίνουν και παίρνουν...

Το υπάρχον σύστημα, στην προσπάθεια συντήρησής του, εισάγει τα άτομα από πολύ μικρή ηλικία σε λογικές αντιπροσώπευσης και ανάθεσης. Από το σχολείο, με τις εκλογές 5μελούς και 15μελούς, μέχρι τις βουλευτικές εκλογές, σε κάθε φάση της ζωής του το άτομο καλείται να επιλέξει τους διαχειριστές της καθημερινότητάς του, των επιλογών του, της ζωής του. Σε κάθε ρόλο που υποδύεται, καλείται να επιλέξει τον αντίστοιχο θιασάρχη.

Παραίτηση-απάθεια -ανευθυνότητα:

το τρίπτυχο του επιτυχημένου ψηφοφόρου

Ο ίδιος ο θεσμός των εκλογών είναι μια διαδικασία που αποσκοπεί στο να μετατρέψει τον καθένα σε παθητικό και άβουλο ον, ανίκανο να αποφασίζει για τα ζητήματα που τον αφορούν, ανίκανο να διαμορφώνει το λόγο και τη δράση του όπως ο ίδιος κρίνει, ανίκανο να διεκδικήσει τη ζωή και την ελευθερία του. Έτσι, καταλήγει να είναι υποχείριο του κάθε λογής(και απόχρωσης) εξουσιαστή, ο οποίος τον ελέγχει και τον διαχειρίζεται ανάλογα με τα συμφέροντά του.

Τα πανεπιστήμια και οι φοιτητές, εγκλωβισμένοι στην κανονικότητα, δεν θα μπορούσαν να λείπουν από το χορό των εκλογών. Το κάθε άτομο θα πρέπει για μία και μόνο στιγμή να παίξει το ρόλο του "ενεργού" φοιτητή, και να επιλέξει αυτούς που από δω και πέρα θα διαχειριστούν στο όνομά του, αλλά ερήμην του, ό,τι τον αφορά. Πίσω απ'τη λογική του εκλογικού δικαιώματος, κρύβεται η λογική της διαμεσολάβησης, της ιεραρχίας και τελικά της κυριαρχίας. Οι εκλογές δεν είναι τίποτα άλλο, παρά η ανάθεση από τους πολλούς στους λίγους, έχοντας ως κύριο κριτήριο τη λογική του "μη χείρον βέλτιστον". Με αυτόν τον τρόπο, οι φοιτητές-ψηφοφόροι δίνουν την συγκατάθεσή τους στη διαιώνιση της σαπίλας που βιώνουμε.

Από τη μία οι παρατάξεις ΔΑΠ και ΠΑΣΠ που κάθε χρόνο τέτοια εποχή ανταγωνίζονται με τον πιο τραγελαφικό τρόπο για τις σημειώσεις, τα πάρτυ και τα επιστημονικά συνέδρια. Από την άλλη, η "επαναστατική" αριστερά πουλάει το αγωνιστικό της προφίλ, συμμετέχοντας σε αυτό το πανηγύρι με τη δικαιολογία ότι "είναι αναγκαίο κακό". Πόσο υποκριτικό όμως ακούγεται αυτό όταν οι ίδιοι αυτοί "επαναστάτες" χρησιμοποιούν εξίσου γλοιώδεις τρόπους για να προσεγγίσουν τα εκλογικά θηράματα; Δεν είναι εξάλλου καθόλου τυχαίο το πάγωμα κάθε κινητοποίησης όταν πλησιάζουν οι εκλογές, και η πρεμούρα να βγάλουν εν μια νυκτί, όσα κείμενα και αφίσες δεν έβγαλαν όλο το χρόνο.

Κερασάκι στην τούρτα, είναι η προσπάθεια καπήλευσης κάθε κινήματος, οδηγώντας τους έτσι στο απόλυτο ξεπούλημα κάθε ψήγματος ριζοσπαστισμού που ενδεχομένως τους είχε απομείνει. Το είδαμε πριν 2 χρόνια στις φοιτητικές κινητοποιήσεις, το βλέπουμε και τώρα με την εξέγερση του Δεκέμβρη, την οποία τεχνηέντως προσπαθούν να προσαρμόσουν στα κομματικά τους τερτίπια και τελικά να την κανονικοποιήσουν, εντάσσοντάς την στην εξουσιαστική νομιμότητα.

Είτε με την δικαιολογία της «αλλαγής των συσχετισμών», είτε με το ποιο σοφιστικέ της «καταγραφής δυνάμεων» κοπιάζουν να απαντήσουν επί της ουσίας στις ενοχλητικές ερωτήσεις του τύπου: Γιατί σε μια σχολή 100-800 φοιτητών να χρειάζεται ολιγομελής κομματική αντιπροσώπευση, και μάλιστα άμεσα ελεγχόμενη από κοινοβουλευτικά (ή υποψήφια κοινοβουλευτικά) κόμματα; Γιατί εδώ, η κατά τα άλλα πλήρως απονοηματοδοτημένη, Γενική Συνέλευση είναι ανίκανη να αποτελέσει όργανο λήψης αποφάσεων του κάθε συλλόγου; Που πήγαν οι ύμνοι στην άμεση δημοκρατία;

ΦΤΥΣΤΕ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΜΟΥΤΡΑ

Απέναντι στην εξουσιαστική λογική της ανάθεσης, να δράσουμε αυτοοργανωμένα και αδιαμεσολάβητα, μακριά από τις αγκυλώσεις και τις αλλοτριωτικές συνέπειες του γραφειοκρατικού μηχανισμού.

Ας διαχειριστούμε οι ίδιοι το χώρο και το χρόνο μας, χωρίς αντιπροσώπους.

Προτάσσουμε την συνδιαμόρφωση και την αλληλεγγύη, για την συλλογική αντιμετώπιση όσων μας καταστέλλουν.

Μακριά από τα κομματικά συμφέροντα και τις κάθετες εξουσιαστικές δομές

ΑΚΥΡΟ - ΑΠΟΧΗ – ΣΑΜΠΟΤΑΖ

ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΟ ΣΤΕΚΙ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

αίθουσα 11, κτήριο χημικών μηχανικών

www.stekipolytexneiou.org

www.stekipolytexneiou.org/

Βιβλιοθήκη Αυτόνομης Παρέμβασης ΠΑ.ΜΑΚ.

Όλοι μας, ανεξαιρέτως, έχουμε γίνει μάρτυρες της τραγικής κατά-στασης που επικρατεί στο εμπόριο βιβλίων. Εκδοτικοί οίκοι, βιβλιοπωλεία, διανομείς, σύστημα βρίσκονται σε αγαστή συνεργασία εκτοξεύοντας τις τιμές των βιβλίων στα ύψη.

Στην εποχή του σύγχρονου καπιταλισμού, η γνώση έχει μετατραπεί σε αγαθό πολυτελείας, μέσω υπέρογκης κοστολόγησης των ανα-γνωστικών υλικών, ενώ τα έξοδα κατασκευής ενός βιβλίου είναι πολύ χαμηλότερα από την μισή τιμή πώλησής του.

Σαν αυτόνομη παρέμβαση αποφασίσαμε να δώσουμε ένα νέο πνεύμα σε αυτό που λέγεται γνώση και μόρφωση, στήνοντας αυτόνομη βιβλιοθήκη στο φουαγιέ του Πανεπιστημίου Μακεδονίας δίπλα από το τραπεζάκι μας. Τα βιβλία που διαθέτουμε είτε πωλούνται σε τιμή κόστους είτε δίνονται δωρεάν και βρίσκονται σε αρκετά προσιτές τιμές για όλους. Φυσικά, είναι δυνατός και ο δανεισμός κάτω από κάποιους μίνιμουμ «όρους» (μη καταστροφή βιβλίων, επιστροφή και «συνέπεια»).

Η βιβλιοθήκη είναι διαθέσιμη κάθε μέρα μέχρι το απόγευμα και περιέχει κυρίως βιβλία, έντυπα, μπροσούρες, περιοδικά και εφημερίδες του αναρχικού/αντιεξουσιαστικού/αυτόνομου χώρου.

Γιατί
Η Γνώση δεν Κοστολογείται
Γιατί
Η Γνώση είναι Δικαίωμα

Εκλογές

ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΟΣΟΥΣ ΜΗΝΕΣ ΜΑΣ ΕΦΥΓΕ Ο ΠΑΤΟΣ
ΓΙΑ ΝΑ ΦΑΝΕΙ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΙΟ ΓΑΜΑΤΟΣ

Και φέτος όπως και κάθε χρόνο οι φοιτητικές παρατάξεις ξυπνάνε από την πολιτική ανυπαρξία που τις χαρακτηρίζει τον περισσότερο καιρό για να παρέμβουν και να απαιτήσουν την εκπροσώπηση. Φυσικά αυτή η παρέμβαση δεν αποσκοπεί στη δράση και την κινητοποίηση, αλλά στο μοίρασμα της πίτας της εξουσίας, ή αλλιώς Δ.Σ. Για άλλη μια φορά, λοιπόν, 11 άτομα θα εκλεχθούν ώστε να παίρνουν αποφάσεις για όλους εμάς, για άλλη μια φορά 11 άτομα θα καθοδηγούν το Σύλλογο Φοιτητών για όφελος δικό τους και των κομματόσκυλων τους.

Οι εκλογές παντός είδους αποτελούν τη βασική έκφανση της αυταπάτης στη σημερινή ΄΄αντιπροσωπευτική΄΄ δημοκρατία. Είναι πολύ βολικό για τους κρατούντες, όλες οι ελπίδες και τα όνειρα να στοιβάζονται σε μία κάλπη, η οποία επαναπροσδιορίζει τους όρους εξουσίας ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Η αριστερά, φυσικά, ποτέ δε λείπει από το ΄΄πάρε- δώσε΄΄ της συνδιαλλαγής με την εξουσία, καθώς πάγια τακτική της είναι να αναθέτει τις προσδοκίες σε μία πρωτοπορία, η οποία ποτέ δεν έρχεται σε ρήξη με τους εξουσιαστές και τα τσιράκια τους, αλλά αντίθετα, συνδιαλέγεται μαζί τους χρησιμοποιώντας κούφια αγωνιστικά αιτήματα. Έτσι και φέτος, 6 μήνες μετά το Δεκέμβρη που ζήσαμε, οι αριστεροί εξαργυρώνουν την εξέγερση στα ψηφοδέλτια, έχοντας τη λογική του ΄΄βρεθήκαμε στους δρόμους- ας βρεθούμε και στις κάλπες΄΄.

Περισσότερο τώρα παρά ποτέ η άρνηση του μεσσιανισμού και της αντιπροσώπευσης αποτελεί μονόδρομο. Ας αποτυπώσουμε την απέχθεια που μας αποτελεί η πολιτική τους, με την απαξίωση της. Αυτή η απαξίωση επιτυγχάνεται μέσω της εκλογικής αποχής, μέσα από την παρουσία μας στο δρόμο που είναι ο φυσικός τόπος των κινημάτων, μέσα από τη συμμετοχή μας σε αυτοοργανωμένες και αμεσοδημοκρατικές συνελεύσεις.

ΑΚΥΡΟ- ΑΠΟΧΗ
ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΚΛΕΓΕΤΑΙ

ΑΝΤΙΙΕΡΑΡΧΙΑ
ΑΜΕΣΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ

Σχετικά με τις εργολαβίες

Η δολοφονική επίθεση που δέχτηκε η συνδικαλίστρια Κ. Κούνεβα ανέδειξε με τον πιο δραματικό τρόπο το σύγχρονο εργασιακό μεσαίωνα (ελαστικές σχέσεις εργασίας, μισθοί πείνας κλπ.) και την τρομοκράτηση που βιώνουν χιλιάδες εργαζόμενοι. Αυτό το καθεστώς του σύγχρονου δουλεμπορίου, αποτυπώνεται εντός του ΠΑ.ΜΑΚ. με τον πιο έντονο τρόπο στο καθεστώς των εργολαβιών στο οποίο δουλεύει το εργατοϋπαλληλικό προσωπικό. Το πανεπιστήμιο προκειμένου να καλύψει πάγιες ανάγκες του, όπως π.χ. ο καθαρισμός, συνάπτει συμβάσεις με εργολαβικές εταιρίες (στην περίπτωση του ΠΑ.ΜΑΚ. με την ISS) και αυτές αναλαμβάνουν με δικά τους μέσα (δηλ. δικό τους προσωπικό και εξοπλισμό) να διεκπεραιώσουν το έργο. Δημιουργούνται έτσι δύο σχέσεις: αφενός ανάμεσα στο ΠΑ.ΜΑΚ. και την εργολαβική εταιρία και αφετέρου ανάμεσα στην εργολαβική εταιρία και τους εργαζομένους, για τους οποίους αυτή και όχι το ΠΑ.ΜΑΚ. είναι εργοδότης. Στην πράξη παρουσιάζονται στις σχέσεις των εργαζομένων με την εργολαβική εταιρία επισφάλεια, ανασφάλεια εάν θα ανανεωθούν οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου, εργοδοτική αυθαιρεσία, απειλές και τρομοκρατία.
Δημιουργείται έτσι ένα δίπολο μεταξύ ανθρώπων που αρνούνται να δεχτούν την εκμετάλλευση, παλεύουν για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και δείχνουν έμπρακτα την αλληλεγγύη τους και ενός κρατικού μηχανισμού που συνεργάζεται με δολοφόνους, τους παρέχει την ανάλογη κάλυψη μέσα από τα Μ.Μ.Ε. και προβαίνει σε υποκριτικές κινήσεις συνεργασίας και διαλόγου για να κατευνάσει (μάταια όμως) τα πνεύματα.

Πιο συγκεκριμένα, στο ΠΑ.ΜΑΚ. οι σχέσεις εκμετάλλευσης στην καθαριότητα περιλαμβάνουν 4ωρη αντί για 8ωρη εργασία, μη επαρκή αριθμό εργαζομένων (δηλ. υπερφόρτωση των ήδη εργαζομένων), μη καταβολή ενσήμων κλπ. Αντίστοιχα στον τομέα της φύλαξης οι εργαζόμενοι επίσης δεν έχουν ένσημα και πληρώνονται εξευτελιστικά (σ.σ. κάτω από 500 ευρώ). Υπαίτιοι για όλα αυτά δεν είναι μόνο οι εργολάβοι, αλλά και το ίδιο το πανεπιστήμιο, το οποίο από μόνο του ζητάει εργολαβίες με ελαστικά ωράρια, και κυρίως κάνει πλάτες στον εκάστοτε εργολάβο παίρνοντας κι αυτό ένα κομμάτι της πίτας.

Μπροστά σε όλα αυτά δεν μπορούμε να κάτσουμε με σταυρωμένα τα χέρια, αλλά επιλέγουμε το δρόμο της αντιπαράθεσης με τα εκάστοτε αφεντικά και τα τσιράκια τους. Με πεποίθηση ότι αυτός είναι ο δρόμος όχι μόνο για την κατάκτηση συγκεκριμένων υλικών νικών αλλά και για την διεκδίκηση μιας συνολικά διαφορετικής ζωής στην βάση των αναγκών, των επιθυμιών και των ονείρων μας.

ΕΞΩ ΟΙ ΕΡΓΟΛΑΒΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑ.ΜΑΚ.
ΕΞΩ ΟΙ ΕΡΓΟΛΑΒΙΕΣ ΑΠΟ ΠΑΝΤΟΥ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ Κ.ΚΟΥΝΕΒΑ

Y.Γ. Χούτο, δε σε ξεχάσαμε ακόμα…

PARTY!!!

Σαμποταζ σε συστημα ελέγχου φοιτητών στο Πα.Μακ.

Ομάδα αυτόνομων φοιτητών κατέστρεψε σήμερα ηλεκτρονικό κύκλωμα με το οποίο ο καθηγητής που δίδασκε στο συγκεκριμένο αμφιθέατρο μπορούσε να ελέγξει την είσοδο των φοιτητών(λειτουργούσε με κουδούνι). Παρά την αντίδραση του καθηγητή που βρισκόταν εκείνη την ώρα στο αμφιθέατρο, η κίνηση επιδοκιμάστηκε από την πλειοψηφία των φοιτητών.

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΜΟΙΡΑΖΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΛΗΨΗ ΕΥΘΥΝΗΣ:

Σε όλες τις βαθμίδες του εκπαιδευτικού συστήματος είναι διάχυτες οι σχέσεις – ρόλοι εξουσίας δασκάλων – καθηγητών απέναντι σε μαθητές – φοιτητές. Εκμεταλλευόμενοι τη θέση ισχύος τους, οι πανεπιστημιακοί καθηγητές εκβιάζουν σε πολλές περιπτώσεις (άμεσα ή έμμεσα) τους φοιτητές. Υποχρεωτικές παρακολουθήσεις, πελατειακές – παραπολιτικές σχέσεις, μαζικά κοψίματα σε εξεταστικές είναι μερικά από τα φαινόμενα που βιώνουμε καθημερινά στο πετσί μας.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, τα ¨μεμονωμένα¨ αυτά περιστατικά, γίνονται κανόνας στο Πα.Μακ., κάτι που επιβεβαιώνει και η δομή και λειτουργία του νέου υπερπολυτελούς Αμφιθεάτρου 14. Για όσους δε γνωρίζουν, στο συγκεκριμένο αμφιθέατρο είναι εγκατεστημένο ένα ηλεκτρονικό σύστημα, το οποίο σχεδιάστηκε έτσι ώστε όταν ο καθηγητής κλειδώνει την πόρτα την ώρα του μαθήματος, ο φοιτητής να υποχρεούται να χτυπήσει το κουδούνι(!!!) και ο πρώτος αποφασίζει αν θα έχεις το δικαίωμα να μπεις ή όχι στο ¨τσιφλίκι¨ του.

Φυσικά, κανένας υγιώς σκεπτόμενος φοιτητής δε θα μπορούσε να συμφωνήσει με μια τόσο αρρωστημένη κατάσταση που παραπέμπει σε νοοτροπίες άλλων εποχών και καθεστώτων. Η απαξίωση όμως του φοιτητικού συλλόγου από τις καθεστωτικές παρατάξεις (κοινώς κομματόσκυλα) αλλά και η έλλειψη συντονισμένης συλλογικής συζήτησης και δράσης, βοήθησε τα ανδρείκελα της πρυτανείας να υλοποιήσουν τα αντιδραστικά τους σχέδια και να περάσουν το θέμα στα ψιλά. Πανεπιστημιακό άσυλο, ακαδημαϊκές ελευθερίες, φοιτητικά δικαιώματα και ανθρώπινη αξιοπρέπεια καταπατούνται συνεχώς και χωρίς κανέναν ενδοιασμό. Υπενθυμίζουμε απλά την έλλειψη δωρεάν σίτισης στο Πανεπιστήμιό μας, το μπάχαλο που δημιουργήθηκε με τα ¨δωρεάν¨ συγγράμματα λόγω της εφαρμογής του Νόμου-Πλαίσιο, την κάμερα (που κατέβηκε φυσικά) στο Πα.Μακ. κ.α.

Αποφασίσαμε να απαντήσουμε στην τρομοκρατία χτυπώντας με σαμποτάζ του συστήματος ελέγχου και εκβιασμού του Αμφιθεάτρου 14. Η δράση μας αυτή στρέφεται όχι μόνο ενάντια στην καθηγητική αυθαιρεσία, αλλά και ενάντια σε κάθε εξουσιαστικό θεσμό που καταπιέζει καθημερινά τις ζωές και την ελευθερία μας σε εργασιακούς και κοινωνικούς χώρους όπως το Πανεπιστήμιο. Το κουδούνι ήταν μόνο η αρχή…..

ΠΡΥΤΑΝΕΙΣ – ΚΑΘΗΓΗΤΑΔΕΣ – ΨΕΥΤΟΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΙ ΤΟ ΝΟΥ ΣΑΣ……………

…………..ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΤΗΣ ΟΡΓΗΣ ΜΑΣ ΘΑ ΣΑΣ ΠΝΙΞΕΙ

Κείμενο αλληλεγγύης στην Κ. Κούνεβα

ΟΠΟΥ ΔΕ ΦΤΑΝΕΙ Η ΣΦΑΙΡΑ ΤΟΥ ΜΠΑΤΣΟΥ ΦΤΑΝΕΙ ΤΟ ΒΙΤΡΙΟΛΙ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

Στις 22-12-2008 το βράδυ, η 44χρονη Κωνσταντίνα Κούνεβα δέχτηκε δολοφονική επίθεση με καυστικό οξύ στο πρόσωπο, την ώρα που επέστρεφε από τη δουλειά της. Από τότε νοσηλεύεται στην εντατική του Ευαγγελισμού σε σοβαρή κατάσταση, έχοντας ήδη χάσει την όρασή της από το ένα μάτι και έχοντας υποστεί βλάβες σε άλλα ζωτικά όργανά της.

Η Κωνσταντίνα, γενική γραμματέας της Παναττικής Ένωσης Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού, είναι μετανάστρια από τη βουλγαρία, μία εκ των χιλιάδων που δουλεύουν στον τομέα της καθαριότητας, με άθλιες συνθήκες εργασίας, αντικείμενο εκμετάλλευσης των αφεντικών. Συνδικαλίστρια στο χώρο των ιδιωτικών συνεργείων καθαρισμού, δούλευε στον ΗΣΑΠ μέσω της εταιρείας «ΟΙΚΟΜΕΤ»– μια από τις εταιρείες εργολάβων που αναλαμβάνουν υπεργολαβίες για το Δημόσιο μεταξύ των οποίων και το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. Είχε δώσει μάχες ενάντια στην εκμετάλλευση και στην εργοδοτική αυθαιρεσία και είχε απειληθεί πολλές φορές γι' αυτό. Και όλα αυτά εν γνώσει φυσικά του κρατικού μηχανισμού, αλλά και των εργατοπατέρων της ΓΣΕΕ και του Εργατικού Κέντρου, οι οποίοι έμειναν προκλητικά αδρανείς.

Η περίπτωση της Κωνσταντίνας δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό, αλλά ένα ακόμα κομμάτι που συνθέτει την εικόνα του κοινωνικού συστήματος μέσα στο οποίο ζούμε – το οποίο στηρίζεται στον κατακερματισμό, τον διαχωρισμό και την εκμετάλλευση με σκοπό την επέκταση της αξίας και του κέρδους. Οι επιθέσεις των αφεντικών δε μας ξαφνιάζουν. Δείχνουν το που μπορούν να φτάσουν όταν απειλείται η κερδοφορία τους. Στο χέρι μας είναι να τους εμποδίσουμε. Τους τελευταίους μήνες όλη η ελλάδα δονούνταν από το ΜΠΑΤΣΟΙ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ . Οι μπάτσοι όμως δεν είναι τα μόνα καθάρματα σε αυτή την κοινωνία. Καιρός να αρχίσουμε να φωνάζουμε ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ.

Δηλώνουμε ότι θα μας βρουν μπροστά τους. Αυτό το έγκλημα δεν θα μείνει ατιμώρητο. Η Κωνσταντίνα δεν είναι μόνη της. Δίπλα της έχουν βρεθεί αυτές τις μέρες και θα βρεθούν και το επόμενο διάστημα όλοι όσοι αντιστέκονται σ’ αυτό το άγριο σύστημα εκμετάλλευσης και καταστολής. Με όπλο την αλληλεγγύη και την αυτοοργάνωση οι υπεύθυνοι θα πάρουν την απάντηση που τους αξίζει.

Λέσχη ελεύθερη κ ανοιχτή για όλους

ΛΕΣΧΗ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΑΙ ΑΝΟΙΚΤΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ
ΟΧΙ ΣΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΟΥ ΧΟΥΤΟΥ

Η ακρίβεια που αντιμετωπίζουμε και καθημερινά διογκώνεται, παρουσιάζεται μη αναστρέψιμη, αποτέλεσμα παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Παράλληλα η ανεργία μονιμοποιείται στη σκέψη όλων μας και η εργασία θεωρείται άπιαστο όνειρο. Ενώ η καθημερινή εκμετάλλευση για 600ευρώ όχι μόνο παγιώνεται στους χώρους εργασίας, αλλά αυτός που τη βρίσκει θα πρέπει να είναι ευχαριστημένος και να θεωρεί τον εαυτό του τυχερό.

Ποιος μπορεί να ζήσει με 600ευρώ; Είναι ή όχι μισθωτή σκλαβιά;
Αν δεν είναι ο καπιταλισμός και η εξουσία η πηγή των δεινών μας, τότε ποιός;

Εν τω μεταξύ, η ιδέα ενός πανεπιστημίου ελεύθερου, όσο αφορά την πρόσβαση σε αυτό και κοινωνικού, από την άποψη ότι η μόρφωση και η επιστήμη που προσφέρει θα είναι κοινωνική και όχι κερδοσκοπική, μπαίνει στη σφαίρα της φαντασίας. Στο παμακ η σφαίρα της φαντασίας ξεκινάει με υπηρεσίες τύπου aiesec, γραφείο διασύνδεσης, κλπ, που νομιμοποιούν τις ευέλικτες σχέσεις της αγοράς εργασίας, και συνεχίζει στα ιδιωτικά κυλικεία και στις ιδιωτικές λέσχες. Η ιδιωτική λέσχη του παμακ, δηλαδή η επιχείρηση του Χούτου, εκμεταλλεύεται τις υποδομές του πανεπιστημίου αντλώντας τεράστια κέρδη καθημερινά, χρεώνοντας το φαγητό στο μεγαλύτερο μέρος των φοιτητών. Σε αυτό το παιχνίδι κάνουν πλάτες η πρυτανεία και τα τσιράκια της, αφήνωντας το σύνολο των φοιτητών να πληρώνει.

ΤΕΡΜΑ ΣΤΑ 2ΕΥΡΑ
ΑΠΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ ΤΩΡΑ

Παρέμβαση για τις εγγραφές

παλιο κειμενο που ειναι σαν να γραφτηκε χτες..

Ενας από τους πολλούς που δεν απαξίωσε τις συνελεύσεις


Πολλοί είμασταν αυτοι που δε χασαμε συνέλευση για συνέλευση κρατήσαμε τις καταλήψεις και ξενυχτήσαμε στα Πανεπιστήμια, δεν χασαμε πορεία για πορεία , δεν έμεινε φυσούνα που να μη μας φυσουνιάσει και γκλομπ που να μη μας έχει αλφαδιάσει, δεν υπάρχει ματατζής που να μη μας εχει φτύσει όταν κρατούσαμε αλυσίδες , είμασταν βέβαια από τους τυχερούς γιατί 71 έχουν συλληφθεί κι ένας κρατείται, ενώ για άλλους εκκρεμούν δίκες.

Το Πασχα έπινα γαλα και κατέβαζα βιταμίνες για να βγάλω τα δηλητήρια και ν΄αντέξω ένα λεπτό παραπάνω όπως έλεγε και η ΠΟΣΔΕΠ και τη Τρίτη του Πάσχα πήγα στη σχολή και δεν άκουσα για συνέχιση καταλήψεων, γιατί κάποιοι είχαν αποφασίσει μέσα στο Σαββατοκύριακο. Δε μπορεί όμως κανείς να με κατηγορήσει ότι απαξιώσα τις συνελεύσεις ότι δε πάλεψα για να βγουν, κι ουτε να με ταμπελιάσει γιατί είμαι ανένταχτος όπως και οι φίλοι μου, ήμασταν καλοί για σας όσο μας σαπίζανε για να βγαίνετε εσείς στο γυαλί. Ημασταν καλοί και για τη ΠΟΣΔΕΠ και τους φοιτητοπατέρες για να μπορούν να στοιχειοθετήσουν την αγωγή για την εγκληματική και αλόγιστη χρήση χημικών, όσο και αυτοί περίμεναν να πάρουν τις εκλογές...Ξέχασαν όμως να ασκήσουν αγωγή και κατά των εαυτών τους για έκθεση σε κινδυνο των φοιτητών με σκοπό ίδιο όφελος... Επειδή η έκθεση ήταν συνεχόμενη και δεν ξέρω τι επιπτώσεις μπορεί να έχει, σκοπεύω να δώσω γραπτές οδηγίες στους γονείς, στ΄ αδέρφια και στους φίλους μου αν πάθω κάτι από τα χημικά (γιατί έρευνες έχουν αποδείξει ότι υπάρχουν αυξημένα κρούσματα λευχαιμίας , σκλήρυνσης κατα πλάκας και καρκίνων σε όσους εκτίθονται υπερβολικά πχ οι ματατζήδες) να στραφούν και εναντίον της ΠΟΣΔΕΠ και των φοιτητοπατέρων και των παρατάξεων τους, γιατί μας εκθέσατε αλλά και γιατί μας πουλήσατε για ίδιο όφελος. Γιατί ο νόμος πλαίσιο έχει περάσει και ήδη εφαρμόζεται με υπουργικές αποφάσεις και κάνετε πως έχετε ξεχάσει ότι είναι κερκόπορτα για την κατάργηση του άρθρου 16, τη κατάργηση της δωρεάν-δημόσιας παιδείας

Σαν να μην έγινε τίποτα πάτε για εκλογές λήγοντας τις καταλήψεις και οποιαδήποτε άλλη ενέργεια που θα καταργούσε στη πράξη το νόμο, όπως εσείς προτείνατε.

Γλύψτε τώρα τους φοιτητές και παραμυθιάστε τους, ότι αυτοί ήταν που λήξαν το κίνημα...

Προβολή ντοκιμαντέρ - CL + ρεμπέτικο

Φωτογραφίες από την αντιεκλογική παρέμβαση

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΚΛΕΓΕΤΑΙ…

Μέσα στην πραγματικότητα του σύγχρονου παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, ενός συστήματος οικονομική εξαχρείωσης και κοινωνικής εξολόθρευσης του ανθρώπου και κατ΄ επέκταση ολόκληρης της κοινωνίας, όλα τα κοινωνικά κεκτημένα( δημόσια εκπαίδευση, ασφάλιση, περίθαλψη – υγεία, 8-ωρο) εισέρχονται στη σφαίρα της αβεβαιότητας, της αποσύνθεσης και της παρακμής. Ο καπιταλισμός χρησιμοποιώντας την δημοκρατία ως ένα πολιτικό σύστημα άκρως ευνοϊκό για την ανάπτυξη του και το κράτος ως μηχανισμό προστασίας ελέγχει έτσι τον απατηλό θεσμό του κοινοβουλευτισμού και αλλοτριώνει έννοιες όπως η δημοκρατία, η δικαιοσύνη και η ελευθερία.

Ο οικονομικός εξευτελισμός και η ποδοπάτηση της κοινωνικής αξιοπρέπειας θέτουν την κοινωνία σε μια διαδικασία αποπροσανατολισμού εμφυσώντας της την ψευδαίσθηση ότι αποφασίζει αυτή για τον εαυτό της από τη στιγμή που έχει τη δυνατότητα να εκλέγει κάθε τετραετία ποιος θα τη διαχειρίζεται και θα την εξουσιάζει.

«Πλανιέται όμως πλάνη οικτρά» καθώς με μια προσεκτική ματιά εύκολα παρατηρεί κανείς τη ταύτιση της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας την κοινή στόχευση καθώς και τον ρόλο των κρατικών μηχανισμών “προστασίας”, ελέγχου και καταστολής

Ø Ο ρόλος του πανεπιστημίου και οι φοιτητικές εκλογές

Η εκπαίδευση, από τις πρώτες βαθμίδες, καθώς και ο ρόλος του Πανεπιστημίου παύει πια να αποτελεί ένα πεδίο ελεύθερης διακίνησης ιδεών, μετάδοσης ουσιαστικής γνώσης και διάπλασης ελεύθερων ανθρώπων. Προσαρμοσμένο πια στα πλαίσια του καπιταλισμού μεταλλάσσεται σε μια γραμμή παραγωγής ανθρώπινων πόρων έτοιμων να ενταχθούν στην κοινωνία λειτουργώντας με μοναδικό κριτήριο το κέρδος και μηχανισμό τον ανταγωνισμό. Οι ιδέες της αλληλεγγύης, της αλληλοβοήθειας και της συλλογικής εργασίας άλλωστε οι μοναδικές που μπορούν να αποτελέσουν βάση δόμησης μια υγιής κοινωνίας εξανεμίζονται, το συλλογικό πνεύμα θρυμματίζεται για να ανοίξει δρόμο στο στείρο ατομικισμό. Η γνώση και η επιστήμη διαρθρώνονται σύμφωνα με τις ανάγκες της αγοράς χωρίς καμία κοινωνική κατεύθυνση. Στόχος της επιστήμης παύει πια να αποτελεί η κοινωνική εξέλιξη και ευημερία αλλά το κατά πόσο αποφέρει κέρδος.

Υπό τις συνθήκες αυτές της μονόδρομης σχέσης, του τύπου από την παραγωγή στην κατανάλωση, διαμόρφωσης συνείδησης και κατ’ επέκταση ανθρώπων λαμβάνουν χώρα και οι φοιτητικές εκλογές. Οι οποίες έρχονται σε σύγκρουση υποσκάπτοντας το ρόλο του μοναδικού οργάνου (της Γενικής Συνέλευσης Φοιτητών) που εκφράζει όλα τα χαρακτηριστικά όπως αυτά: της αμεσοδημοκρατίας , τη δυνατότητα να εκπροσωπεί ο καθένας τον εαυτό του, και να εκφρασθεί κάθε διαφορετική άποψη με σχέσεις ίσος προς ίσον. Το μοναδικό όργανο που μπορεί να αποφασίσει για το σύνολο των φοιτητών στο επίπεδο της αυτοθέσμισης και της αυτοοργάνωσης των ζωών μας, της δράσης μας στο ζωτικής σημασίας κοινωνικό μας χώρο το πανεπιστήμιο, αλλά και της λειτουργίας αυτού.

Ø Η ιδιαιτερότητα του Πα.Μακ.

Η ανυπόστατη γενική συνέλευση στο πανεπιστήμιο μας οφείλεται σε συγκεκριμένη σκοπιμότητα κάποιων, στο ρόλο των οποίων μπορούν να περιέλθουν και πολλοί ΑΛΛΟΙ!!!!, στην προσπάθεια τους να αποπροσανατολίσουν, να χειραγωγήσουν και εν τέλει δημιουργήσουν αιχμάλωτες γεννιες. Συνήθως γίνεται 1 φορά το χρόνο και αν είναι εφικτό και καμία. Εδώ τίθεται το ερώτημα:Πως είναι δυνατό ένα συμβούλιο 11 ανθρώπων να αποφασίζει για 8.000 ανθρώπους?

Αυτό είναι εμφανές με την πρόσφατη δημιουργία της λίστας συγγραμμάτων στο τμήμα της Ο.Ε. (σειρά έχουν και τα υπόλοιπα τμήματα) από καθηγητές και εκπροσώπους παρατάξεων. Σύμφωνα με τη λίστα συγγραμμάτων ο κάθε φοιτητής έχει τη δυνατότητα να προμηθευτεί μόνο ένα σύγγραμμα δωρεάν (ενώ στα περισσότερα αντιστοιχούν 2-3) το οποίο δεν καλύπτει το γνωστικό πεδίο του μαθήματος και η εξεταστέα ύλη δεν μπαίνει μόνο από αυτό, ενώ τα υπόλοιπα θα καλείται να τα αγοράσει. Ως πότε θα αποφασίζουν για μας χωρίς εμάς;

Παίρνουμε τις ζωές μας στα χέρια μας ΑΚΥΡΟ- ΑΠΟΧΗ σε αυτές τις εκλογές. Είναι επιτακτική η ανάγκη να ξεκινήσει ένας διάλογος που να θέτει σε αμφισβήτηση τις δομές του συστήματος. Να μπει μπροστά η λογική της ρήξης και σύγκρουσης απέναντι σε όλα όσα μας εξευτελίζουν και μας εξαχρειώνουν. ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ!!!

Η απάντηση στη διαιώνιση της εκλογικής αυταπάτης με αφορμή τις φοιτητικές εκλογές

Οι εκλογές παντός είδους αποτελούν την βασική έκφανση της αυταπάτης στην σημερινή αντιπροσωπευτική “δημοκρατία”.
Είναι πολύ βολικό για τους κρατούντες, όλες οι ελπίδες, τα όνειρα και οι φόβοι να συσσωρεύονται σε μια κάλπη η οποία επαναπροσδιορίζει τους όρους της εξουσίας ανά τακτά χρονικά διαστήματα.

Η απάντηση στη διαιώνιση της εκλογικής αυταπάτης

Και φέτος όπως και κάθε χρόνο οι φοιτητικές παρατάξεις εγκαταλείπουν την πολιτική ανυπαρξία που τις χαρακτηρίζει τον περισσότερο καιρό για να παρέμβουν στον κοινωνικό τους χώρο και να απαιτήσουν την εκπροσώπηση.

Φυσικά αυτή η παρέμβαση δεν αποσκοπεί στην ενημέρωση, την πληροφόρηση και την δράση, όπως μπορεί κάποιοι καλοπροαίρετα να πιστεύουν, αλλά αποκλειστικά στο μοίρασμα της πίττας της εξουσίας που απορρέει από τα Δ.Σ των φοιτητικών συλλόγων των σχολών και την διαιώνιση της αυταπάτης της ανάθεσης-εκπροσώπησης.

Στα πλαίσια αυτής της συνδιαλλαγής είναι φανερό ότι η όποια δραστηριοποίηση των αριστερών παρατάξεων σε κινηματικές διεργασίες, αποσκοπεί να αποσυμπιέσει τη κοινωνική οργή και στον μετέπειτα εκλογικό λικβινταρισμό των αγώνων είτε του εργατικού είτε του φοιτητικού κινήματος.

Η διάκριση μεταξύ φοιτητικού και εργατικού κινήματος από την αριστερά και από τα ΜΜΕ, αποσκοπεί στην διάσπαση του αγώνα των καταπιεσμένων αφού κινητήρια δύναμη του κάθε κινήματος έχει σταν στόχο την κοινωνική αλλά και την ατομική απελευθέρωση και όχι τις όποιες πρόσκαιρες εργατοκεντρικές ή φοιτητοκεντρικές επικλήσεις ελεημοσύνης προς την εξουσία.

Το μαρξιστικό-λενινιστικό σύστημα «αξιών» που γέννησε το μπολσεβικισμό, διαιωνίζει την αυταπάτη της ανάθεσης μέσα από την παραδοχή του κόμματος πρωτοπορίας, του θέσφατου και της αυθεντίας, είναι «επιφορτισμένο» με το ιστορικό καθήκον να καθοδηγήσει δήθεν την εργατική τάξη στην επανάσταση και τον κομμουνισμό…

Οι εκλογές παντός είδους αποτελούν την βασική έκφανση της αυταπάτης στην σημερινή αντιπροσωπευτική “δημοκρατία”.

Είναι πολύ βολικό για τους κρατούντες, όλες οι ελπίδες, τα όνειρα και οι φόβοι να συσσωρεύονται σε μια κάλπη η οποία επαναπροσδιορίζει τους όρους της εξουσίας ανά τακτά χρονικά διαστήματα.

Η αριστερά δεν λείπει από το πάρε-δώσε της συνδιαλλαγής με την εξουσία και τις αυταπάτες που αυτή επιβάλει, καθώς ιστορικός της ρόλος και σκοπός είναι η ανάθεση των λαϊκών προσδοκιών σε μια “πρωτοπορία” η οποία διαιωνίζει και ενσωματώνει με λόγο και έργα τους όρους εκμετάλλευσης της κοινωνίας και συνδιαλέγεται με την εξουσία χρησιμοποιώντας κούφια αγωνιστικά αιτήματα, και δεν έρχεται σε ρήξη με τους εξουσιαστές και τα τσιράκια τους.

Οι εκλογές λειτουργούν σαν φρένο και βαλβίδα εκτόνωσης στην όποια κινηματική διεργασία που εξελίσσεται μέσα στην κοινωνία.

Η εμμονή της αριστεράς να συνδιαλέγεται και να διαχειρίζεται για εμάς και χωρίς εμάς, τους κοινωνικούς αγώνες και την κοινωνική οργή, σαν κορυφαίο παράδειγμα αποτυπώνεται στην συμφωνία της Βάρκιζας, όπου οι αγωνιστές κατέθεταν κλαίγοντας τα όπλα στα πόδια των βασανιστών τους.

Αυτό κάνει πιο κατανοητά τα πρόσφατα γεγονότα της διετίας 2006-2007, όπου οι φοιτητές, και αλληλέγγυα κομμάτια της κοινωνίας για δύο χρόνια βρέθηκαν στους δρόμους με κύριο προταγμά την διεκδίκηση της ζωής τους και όλων όσων τους έχουν στερήσει ή επιδιώκουν να τους στερήσουν οι εξουσιαστές. Η κινηματική αυτή διεργασία έδειξε στην εξουσία και τα τσιράκια της, την ισχυρή συνειδητοποίηση μιας γενιάς που ξέρει πως θα ζήσει χειρότερα από την προηγούμενη, οτι δεν έχει τίποτα να χάσει και ότι χρειαστεί να διεκδικήσει θα το κερδίσει με αγώνες στους δρόμους, με συγκρούσεις, καταλήψεις διαδηλώσεις και όχι μέσα από πρωτοπορίες παντός τύπου.

Έτσι η αριστερά για άλλη μια φορά έσπευσε να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα του συστήματος που υπηρετεί, με συνδικαλιστικά αιτήματα, με καταδίκες του δυναμικότερου κομματιού της κοινωνίας, με την παρουσία και την συνδιαλλαγή της στα ΜΜΕ στη προσπάθεια να αυτοεπιβεβαιωθεί σαν πολιτικός εκφραστής ενός κινήματος που δεν άνηκε σε κανέναν άλλον, εκτός από τον κόσμο που το δημιούργησε. Το κόσμο που μπουχτισμένος από τα απολιτικά πρότυπα του λαιφσταιλ που του επιβάλουν, επανοικειοποιήθηκε δημόσια κτήρια και δημόσιους χώρους, κατέβηκε στον δρόμο, συγκρούστηκε και χτυπήθηκε από τις δυνάμεις καταστολής.

Την απάντηση πήραν στις φοιτητικές εκλογές του 2007 από τον κόσμο που επιδειχτικά γύρισε την πλάτη του στο θεσμό των εκλογών που σαν μέσο στήθηκε για να ανακόψει την κοινωνική αναταραχή και οργή στην οποία σύρθηκε άθελά της η αριστερά και “συμμετείχε” από λικβινταριστική αναγκαιότητα και με προοπτική κεφαλαιοποίησης και εξαργύρωσης της καταστολής της κοινωνικής οργής.

Η απάντηση δόθηκε με συνειδητή εκλογική αποχή, και την απαξίωση του φοιτητικού συνδικαλισμού με την απουσία από τις στημένες γενικές συνελεύσεις που σκοπό έχουν να κρατάνε τον κόσμο μακριά από την άμεση δημοκρατία, την αυτοοργάνωση.

Η απάντηση συνεχίζει να δίνεται από το κόσμο που κατεβαίνει στον δρόμο τσακίζοντας το κλίμα συναίνεσης, μακριά από την συνδικαλιστική γραφειοκρατία που και πάλι τα αιτήματα της δεν ξεπερνάνε τα όρια του συντεχνιακού και προσωπικού οφέλους, και λογοδοσίας προς την εξουσία, λειτουργώντας σαν δεκανίκι στις επιλογές κεφαλαίου, εξουσιαστών, κράτους.

Και φέτος στον αγώνα για την αυτοοργάνωση, την άμεση δημοκρατία, την αλληλεγγύη και την ελευθερία, επιλογή δεν μπορεί παρά να είναι η αποχή από το στημένο πανηγύρι των φοιτητικών εκλογών.

Περισσότερο τώρα παρά ποτέ η άρνηση του μεσσιανισμού και της αντιπροσώπευσης αποτελεί μονόδρομο. Τώρα που η νεοαρίστερα φέρνει ένα νέο μεσσία επικαλυμμένο με λαιφσταιλ κινηματισμό, μασκαρεύοντας με αυτό τον τρόπο την προσπάθεια της εξουσίας να εκτονώσει, να αποπροσανατολίσει και να διασκεδάσει για άλλη μια φορά, την λαϊκή δυσαρέσκεια που συνειδητά απαξιώνει το σάπιο πολιτικό σύστημα και τα ενεργούμενά του.
Άλλωστε το κάθε κάλεσμα για ανοιχτή συνέλευση στο πανεπιστήμιο, στους χώρους εργασίας, στις γειτονιές, έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από την όποια γενική συνέλευση συλλόγων χωρίς μέλη, στην οποία συγκρούονται κομματικές γραμμές με μόνο τους στόχο την ανάθεση και όχι την συνδιαμόρφωση που είναι και ο σκοπός μιας συνέλευσης, και όχι μια παρωδία συνέλευσης που συγκαλείται από κομματικά φερέφωνα που ορέγονται συνδιαχείριση, συναλλαγή, ανταλλάγματα, αναρρίχηση παζαρεύοντας τη ζωή μας.

Ας αποτυπώσουμε την απέχθεια που μας προκαλεί η πολιτική τους, με την απαξίωση της. Αυτή η απαξίωση επιτυγχάνεται μέσα από την εκλογική αποχή, μέσα από την παρουσία μας στον δρόμο που είναι ο φυσικός τόπος έκφρασης των κινημάτων, μέσα από την συμμετοχή σε αυτοοργανομένες και αμεσοδημοκρατικές συνελεύσεις που αντικείμενο τους θα είναι όχι το εργατικό ούτε το φοιτητικό κίνημα αλλά συνολικά η κινηματική ζύμωση με τελικό σκοπό την κοινωνική απελευθέρωση.

Τέρμα πια στις εκτονώσεις…

Φοιτητές/τριες ΑΕΙ-ΤΕΙ

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΗΜΑΙΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ…

Και ενώ βρισκόμαστε μπροστά σε ένα ανοιχτό μέτωπο σύγκρουσης , κοινωνίας από τη μια – κράτους και κεφαλαίου από την άλλη( ασφαλιστικό για όσους δεν κατάλαβαν). Λόγω της επίθεσης πού έχει εξαπολύσει το σύγχρονο καπιταλιστικό σύστημα στα όσα μέχρι σήμερα θεωρούσαμε κεκτημένα, μια επίθεση που άρχισε από καιρό (δημόσια εκπαίδευση) και θα τραβήξει καιρό (υγεία- περίθαλψη… και που είσαι ακόμα φίλε!!!), για όσα οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας αγωνίστηκαν και πέθαναν. Ήρθε και η 25^η Μαρτίου καιρός να αφήσουμε στην άκρη τα «υποτιθέμενα» κοινωνικά προβλήματα για να τιμήσουμε όλοι μαζί τους ήρωες , να δούμε όλοι μαζί τα παιδιά μας να παρελαύνουν σαν στρατιωτικές φάλαγγες βασισμένη στις αρχές μιλιταριστικού χαρακτήρα. Ενώ η κοινωνία θα παρακολουθεί το «άνθος της ελληνική νεολαίας» διαπνεόμενη από κάποιο πνεύμα ομόνοιας και συγκίνησης (ασφαλισμένοι και ανασφάλιστοι, θιγόμενοι και μη, πλούσιοι και φτωχοί, εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι εν τέλει.. μαζί).

Και στις 26 του Μάρτη πάλι τα ίδια σκατά.

Ήρθε η ώρα να ξυπνήσουν τα εθνικά ιδεώδη;…

Η μήπως να σβήσουν για πάντα!!!

Αλήθεια πότε πρωτοέγιναν οι παρελάσεις;

Ήταν ο Μεταξάς, ο δικτάτορας, ένας φανατικός λάτρης του Χίτλερ που υιοθέτησε τη ναζιστική αυτή συνήθεια και ακόμα πιο πριν ο Φρειδερίκος της Πρωσίας που υποχρέωνε τους φαντάρους του να κάνουν αυστηρές μηχανικές κινήσεις σαν ανδρείκελα.

ΠΟΙΟΣ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ;

Το σχολείο αποτελεί μια μονάδα κοινωνικού ελέγχου, πειθάρχησης και διαμόρφωσης προσωπικότητας και συνείδησης. Μέσω της ελεγχόμενης και του τρόπου αφομοίωσης της μέσω του εξεταστικού συστήματος. Η αυθεντία την οποία ο δάσκαλος είναι πάνω από όλα, και οι μαθητές είναι υποχρεωμένοι να ακούν, να σέβονται, και να πιστεύουν άνευ διαφωνίας. Μέσα από ένα σύστημα εξατομίκευσης, ανταγωνισμού και εχθρότητας, (όπως άλλωστε είναι οι σχέσεις των ανθρώπων εντός της κοινωνίας διαμορφωμένες σύμφωνα με τις επιταγές του καπιταλιστικού συστήματος.) αντί της συλλογικής δράσης, της αλληλεγγύης και τις αλληλοβοήθειας. Η εκπαίδευση διαμορφώνεται πάνω στη βάση της όξυνσης των κοινωνικών ανισοτήτων και της μετάδοσης της κυρίαρχης ιδεολογίας.

“Αλήθεια οι αγωνιστές του 21΄ φορούσαν τα καλά τους και έκαναν παρέλαση, ΟΧΙ αυτοί ήταν εξόριστοι και αφορισμένοι από την εκκλησία και τους μπέηδες στα βουνά, αλλά αυτό είναι μια άλλη κουβέντα, αν όμως θέλουμε να τιμήσουμε αυτούς τους ανθρώπους δεν έχουμε παρά να αγωνιστούμε και εμείς για το δικό μας δίκιο, τη δικιά μας ελευθερία και τη δικιά μας αξιοπρέπεια όπως αυτοί έκαναν.”

ΚΡΥΒΟΝΤΑΙ ΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ!!!